زلیخای عزیز! لحظاتت گرم و زیبا! امیدوارم خوب باشی و خودتو برای امتحان آماده میکنی. مطمئنم یکی از موفقهای صحرا هستی. من و زیبا و بقیه دوستان برای موفقیتت تو تمامی آزمونهای زندگی دعا میکنیم. مطمئنم حال تو هم خوبه، زیبای دوست داشتنی! راستی دوست خوبم، بلدی قورمه سبزی درست کنی؟ سوال خیلی روشنه! خنده هم نداره!! من به قطع و یقین میگم که تا چند وقت قبل، این غذای اصیل ایرانی را درک نمیکردم! هر کاری میکردم درست از آب در نمیومد! کلاً روی این خورشت تمرکز کرده بودم! قبلاً هم گفتم که یه دختر، هر مهارتی داشته باشه، اگه آشپزیش بد باشه، تموم حسناتش به حساب نمیاد

شاید امشب یه تاب متحرک منو آروم کنه. بدم نمیاد چشامو ببندم و خودمو روی تاب کودکیم تصور کنم. موهامو پشت سرم جمع نکنم این بار! بلکه تو هوا رها کنم. هیچ روسری سفید با تارهای طلایی دور گردنم محصور نباشه. وقتی میدوم سمت تاب، هیچ چشمی به من حس ناخوشایند نده! صدایی نشنوم: «های دختر! عیبه! تو دیگه بزرگ شدی! نباید بدوی! تاب سواری برات زشته! مردم چی میگن!!» مردم چیزی نگن! اگه میخوان بگن بلند نگن که من نشنوم!... یه سال دیگه هم گذشت. باورش برای خودم هم سخته اما واقعیت اینه که شخصیتم کاملا عوض شده! اینو از حرفایی که اطرافیانم به من میگن درک میکنم. اولین بار برای اردوی رامسر

هفته آخر سال که میشه، مردم هول ورشون میداره! مثل روزهای قبل عید فطر و قربان تو منطقه خودمون، پیادهروها مملو از آدماییه که با نگاههای متفاوت به ویترین فروشگاهها و بساط دورهگرها خیره میشند. یه جور حس غریب یه اتفاق آرومه. قراره سال نو بشه! مثل خیلیها که یه سال را با تنی خسته و روحیهای خستهتر تموم میکنن، خودمونو برای سالی که میاد آماده میکنیم. سالی که میاد گرچه با آرزوهای خوب مثل سلامتی و خوشی شروع میشه ولی همه میدونیم که سال آینده همه چی گرونتر میشه. دستمزدها تکون کمی میخورند ولی گرونی طول و عرض سال دنبالمونه. طبق گفته iTurkmen تو این یه سال، ز

تغییر مهمی که این روزها باعث خوشحالی من شده حضور برادرم مصطفی در جمع خودمونه! برادرم بعد از چند دوره آزمون استخدامی، اول این هفته در اداره مالیات یکی از شعبههای تهران مشغول به کار شد. این روزا کار همه ما شده قانع کردنش به موندن تو این پست رسمی، اما برادرم منتظر اعلام نتایج گزینش تامین اجتماعیه! از قرار معلوم نفر اول آزمون برای احراز سمت امور بیمه اداره تامین اجتماعی بندرترکمنه و کار در شهرستان را به کار در اداره مالیات تهران ترجیح میده!! از طرف دیگه نتیجه آزمون استخدامی دیوان محاسبات کشور هم معلوم نشده، مصطفی تو این استخدامی هم جزو منتخبین بوده و ...

روزهای سال برای من تو چاردیواری که توش زندگی میکنم شمرده شده است. من 365 روز رو به خوبی میشناسم. تکتک روزهای یه سال رو مثل شمای خواننده این وبلاگ در تلاشم. به آخر مرداد که نزدیک میشم استرس و دغدغه من رنگ دیگهای به خودش میگیره. کمتر کسی یادشه که من دو سال پیش آخر مرداد 1393 تصمیم گرفتم برای ادامه زندگیم به تهران بیام. نمیدونم چه کسی منو درک میکنه، کسی رو که آخر مرداد هر سال برای خونه و اجاره و قرارداد استرس داره! وقتی قرارداد خونه رو تمدید کردم خیالم راحت شد. حالا 365 روز دیگه پیش رو دارم. قرار نیست تن بدم به کاستیها و مصائب روزگار. سعیمو بیشتر از سال

کامنت هیچکس: روان آدمی هرگاه به جذب و حفظ مفاهیم نو بپردازد کار آن علم و شناخت است ، هرگاه به ابداع و ایجاد بپردازد کار آن هنر و صنعت است و هرگاه به کاستی ها و نقص های خود در مقابل یک موجود فرضا" متعالی توجه کند کار آن دین باوری است. بنابراین انسانها در انتخاب راه مختارند تا هرکدام ( یا هرسه ) را انتخاب نمایند. زندگی درکلان شهرها و استفاده از از فناوری های جدید کسی را از اعماق تاریخ بیرون نمی آورد و فرزند زمانه خویش نمیکند. رفتن به سفرهای خارج از کشور، اینترنت ، داشتن خودروهای لوکس، BFو صدها وسیله مدرن دیگر ، نشانه تمدن نیست. تمدن و مدنیت ، شاخص هایی دارد؛